Linie najniższych punktów i reguła odległości 20 m
Odległości wpustów głównych i awaryjnych oraz wysokości wody
Ogólnie: w przypadku linii najniższych punktów o zerowym spadku można przyjąć podaną przez producenta wysokość wody, o ile nie zostanie przekroczona odległość 10 + 10 m między dwoma wpustami głównymi oraz 10 m między wpustem głównym a przynależnym wpustem awaryjnym. To samo dotyczy nieliniowych linii najniższych punktów.
W przypadku wpustów awaryjnych: wydajne wpusty awaryjne mogą być rozmieszczone w większej odległości niż 10 + 10 m, o ile ze względu na możliwe powstawanie "gór wody" jako obciążenie dachu między promieniami 10 m wpustów awaryjnych przyjmie się podwójną wysokość spiętrzenia (patrz rysunek).
Przykład
- Wysokość przelewu = 60 mm
- Spiętrzenie = 15 mm
- Wysokość wody przy wpuście = 60 + 15 = 75 mm
- Wysokość wody od 20 m odległości = 60 + 2 x 15 = 90 mm
W przypadku stosowania wydajnych systemów odwadniających zaleca się również w liniach najniższych punktów spadek w kierunku wpustów, aby do wpustu mogła być transportowana wystarczająca ilość wody. Dzięki temu potrzeba mniej wpustów.
Normy
- DIN 1986-100 rozdz. 14.2.5 W przypadku linii najniższych punktów o zerowym spadku zaleca się, ze względu na możliwe powstawanie "gór wody", nieprzekraczanie odległości 20 m między dwoma wpustami głównymi oraz 10 m między wpustem głównym a przynależnym wpustem awaryjnym.
- DIN 1986-100 rozdz. 14.2.6 Przy większych odległościach jako obciążenie dachu w punkcie wysokim między wpustami należy przyjąć podwójne spiętrzenie.
Wskazówka: często wyżej wymienioną odległość można przekroczyć na rzecz wydajniejszych systemów odwadniających, o ile statyka w zaplanowanych liniach najniższych punktów zostanie odpowiednio zwymiarowana. Wówczas często potrzeba mniej wpustów niż zwykle.